Een ziekte maakt je sterker dan je denkt!

Soms heb je van die momenten in je leven dat je stil staat bij de negatieve dingen die gebeuren. Dat je denkt dat jou het leven niet is gegund, zoals je dat had gewild.

Geschreven door Romy op 13-03-2018

Het is nou eenmaal zo dat je geluk mag hebben met een goede gezondheid. Een gezondheid die je nooit in de weg staat en je lichaam je niet op onverwachtse momenten in de steek laat. Helaas heeft niet iedereen het daarmee getroffen. En kan ik met veel pijn in mijn hart zeggen, dat ik daar één van ben.

Acht jaar geleden moest er zo’n klein rot beestje mijn leven op z’n kop zetten en als je er dus niet op tijd bij bent loop je daarna jaren met ellende. Ik heb heel wat jaren vol met stress, heftige lichamelijke klachten, slapeloze nachten en ziekenhuis opnames moeten doorstaan. Ik ben tot het besef gekomen door deze jaren heen, dat mensen niet altijd op de juiste manier met je omgaan, geen begrip kunnen tonen voor je situatie en je laten vallen als een stuk vuil.
Veel mensen komen in je leven en willen allemaal kunnen bewijzen, dat zij anders zijn dan anderen en je nooit zomaar zouden laten vallen. Wat er ook gebeurd. En toch heb ik helaas al heel wat mensen, die zichzelf zogenaamd een “goeie vriendin/vriend” noemde, kwijt moeten raken.
Laten zich beïnvloeden door anderen of ze weten niet hoe ze je moeten steunen in moeilijke tijden. En dan zie je ze ineens niet meer.
Het breekt mij echt van binnen, dat mensen zo met elkaar kunnen omgaan. Totdat het bij hunzelf gebeurd. Dan komen ze zielig doen bij degene die ze zelf in de steek hebben gelaten.

Mijn ziekte heeft ook behoorlijk wat impact gehad op mijn leven, maar ook op mij als persoon. Toen ik ziek begon te worden en merkte aan mijn lichaam dat er iets mis was, wat ik nooit eerder had gevoeld. Gebeurde er heel veel met mij. Ik kreeg verschillende gedachten erover, gewoon het feit dat mijn gezondheid op het spel kwam te staan. Dat ik een strijd moest gaan vechten, die ik nooit eerder had gevochten.
En dat mijn omgeving voor mij steeds, beetje bij beetje, als een dreiging begon te voelen. Dat ik werd buiten gesloten en bijna niemand mij meer accepteerde als de Romy die ik werkelijk was en nog steeds ben. Alsof ik er alleen voor stond (buiten dat mijn familie mij altijd steunde). Zelf wist ik er geen raad mee hoe ik de stap moest nemen, om met zo’n grote verandering te moeten leven. Ik raakte voor een korte periode -soort van- depressief. Ik nam afstand van de buitenwereld, van de mensen die iets tegen mij hadden en zocht vaak rust op in mijn kamer uit verdriet.

Dat mijn omgeving zo met mij om is gegaan, had mij diep van binnen best wel beschadigd en onzeker gemaakt. Ineens was ik een hele andere Romy dan voorheen. Ook mijn ziekte heeft mij in de jaren heel erg veranderd.
Vanaf het begin toen ik hoorde dat ik de chronische ziekte van Lyme had, ben ik in een diepe put beland. Maar ik ben uit die diepe put gekomen en sta nu al voor 80% waar ik wil zijn. Dat heeft wel enorm veel tijd en doorzettingsvermogen gekost.
Ondanks alles vind ik het het waard te wachten op mijn behandeling in Duitsland en de herstelperiode. En ben ik ontzettend blij met hoe erg ik ben gegroeid als persoon in mijn kracht.

Momenteel lig ik alweer een paar dagen mijn tijd door te komen in bed. Gelukkig heb ik mijn verjaardag wel kunnen vieren, maar kort erna weer behoorlijk ziek geworden.
Dit geeft mij toch weer even een moment om tot mezelf te komen en stil te staan bij bepaalde dingen.

Dit bericht plaats ik niet om te vragen naar medelijden. Maar ik wil mensen om mij heen in laten zien, dat als je gezond bent of niet, iedereen een net zo mooi leven en veel liefde en oprechte aandacht van mensen om je heen verdiend.
Je krijgt achteraf spijt dat je de juiste mensen niet hebt gesteund in moeilijke tijden -als het dus te laat is-.

En voor de mensen die ook worstelen met hun gezondheid, haal je kracht uit de dingen die je leuk vind en nog wel kan. Geniet en maak er elke dag het mooiste van!

Een ziekte maakt je sterker dan je denkt!

“Be thankful for the difficult times during those times you grow”

Geschreven door Romy op 17-2-2018

De laatste tijd word ik elke dag op proef gesteld door mijn lichaam. Eigenlijk was dat altijd al sinds ik chronisch ziek ben. Maar er zijn van die periodes dat het onverwachts verslechterd. En zo’n periode heb ik nu. Het begon een aantal maanden geleden met wekelijks verschillende ontstekingen in mijn lichaam, longontsteking, keelontstekingen, ontstoken klieren, blaas- en nierbekkenontstekingen. En voor elke ontsteking kreeg ik een antibiotica kuur. In een korte tijd heb ik zo’n 6/7 antibiotica kuren gehad, wat mijn lichaam weer behoorlijk ziek heeft gemaakt.

Ik ben gaan merken aan mijn lichaam, dat er steeds meer vage klachten bij kwamen. Voornamelijk in mijn maag-darmstelsel, hele heftige pijnen vanaf mijn slokdarm tot aan mn darmen. Pijn met eten en drinken, problemen met mijn stoelgang. Hiervoor ben ik gelijk via de dokter terug doorverwezen naar de mdl-arts, omdat ze in mijn ontlasting hadden gezien dat er een bepaalde darmontsteking aanwezig is. De oorzaak en wat er exact speelt weten we nog niet, maar dat moet weer voor de zoveelste keer nagekeken worden. Helaas kan ik pas eind februari terecht voor een gesprek met de arts.
Maar de klachten zijn nog steeds aanwezig en lijkt soms met de dag erger te worden. Enorm heftige pijnen in mijn slokdarm, wat uitstraalt naar mijn rug en ribben, maagzuur wat continue in rust en tijdens eten naar boven komt, waardoor heel mijn borstkas pijn doet. Zo’n gevoel alsof je het aan je hart hebt, vreselijk.
Voor mij zijn dit herkenbare klachten, vergelijkbaar met toen de periode dat mijn chronische slokdarmontsteking werd vastgesteld. Dat blijft helaas een heel vervelend kwaaltje wat vaak terug blijft komen, qua klachten.

Ook vermoeidheid speelt de laatste tijd weer in een heftige vorm mee, ik voel me vaak zo uitgeput -het gevoel alsof ik een hele marathon heb gelopen- en dan ook nog eens onrustige nachten. Ik heb zoveel moeite met inslapen en door slapen, ondanks dat mijn lichaam vermoeid is, heb ik geen fatsoenlijke nachtrust. Elk moment als ik dan ‘s nachts wakker wordt, voel ik me zo duizelig en slap. En de volgende morgen voel ik mij niet uitgerust. Dat is zo enorm frustrerend, als je lichaam er niet volledig aan kan toegeven om te rusten, terwijl je je zo uitgeput voelt.
Vervolgens spelen er dan ook spier- en zenuwpijnen mee, wat ook met de dag erger wordt. Geen plekje in mijn lichaam wat geen pijn doet momenteel. Spierpijn alsof ik keihard heb getraind, zenuwschokjes en een stekende pijn alsof ze met een mes door mijn lichaam zitten te steken.

Het is dat ik al heel wat gewend ben en heb meegemaakt met mijn lichaam en daardoor dus krachtig en positief kan blijven, alsof er niks aan de hand is. Maar er is werkelijk wel wat aan de hand. mijn lichaam laat mij momenteel beetje bij beetje weer in de steek. En het is zo vervelend als je dan totaal geen controle hebt over je lichaam.
Ik zou in mijn hoofd graag meer dingen willen kunnen doen, wat mijn lichaam niet toelaat. Want alleen al de kleine dingen die ik de laatste tijd nog doe, vragen enorm veel energie en kracht. Ik probeer dan ook al mijn kracht en positieve gedachten uit die dingen te halen, zodat ik met een goede instelling blijf doorzetten tot er weer een lichtpuntje verschijnt. En ik heb er voldoende vertrouwen in, dat die periode weer gaat komen. Het heeft alleen ontzettend veel tijd nodig en dat vraagt enorm veel doorzettingsvermogen en geduld. Maar die doorzettingsvermogen en geduld heb ik in me, dat heb ik de afgelopen 8 jaar aan mezelf en mijn omgeving al laten zien!

Het is niet altijd makkelijk, om zoveel pijn te moeten handelen en je dag door te komen met een oververmoeid lichaam.
Maar ik krijg het toch iedere dag weer voor elkaar, dat opgeven er bij mij niet in zit!

‘Be thankful for the difficult times during those times you grow’

Ik ben trots op mij zelf

Geschreven door Romy op 17-2-2018

Ik ben het meest trots op mezelf, hoe ik door de afgelopen 8 jaar ben gegroeid als persoon.

Ik lag op bed met een kop thee, en stond even stil bij de vraag op mijn theezakje; Waar ben je het meest trots op?

Deze jaren zijn niet altijd makkelijk voor mij geweest, veel struggles meegemaakt met mijn lichaam, het gevecht tegen de ziekte die mijn leven onverwachts in één klap heeft veranderd; veel “vriendschappen” kwijt geraakt, mijn sociale dagelijkse leventje werd beetje bij beetje van mij weggenomen, geen school, geen werk en geen sport. En zo breng je je dagen voornamelijk door, thuis.. ook dat verschilde per dag, mijn lichaam liet vaak genoeg zien wat wel en niet ging, maar zelfs dan ging ik vaak over mijn grenzen. Waarom, omdat ik altijd, elke dag, heb willen genieten van mijn leven.

Ondanks mijn ziekte.. 

Nooit heb ik mijn ziekte laten bepalen hoe ik mijn leven moest leven, ik leefde het elke dag en nu nog, zoals ik dat wil. En toch ben ik mij deels gaan aanpassen aan mijn lichaam.
Je grenzen leren kennen en de controle hebben over je lichaam is niet altijd makkelijk, want in mijn geval doet de borrelia bacterie toch wat ie zelf wil.

Maar ik ben mijn lichaam met deze ziekte door de jaren heen beter gaan leren kennen. Ook dat heb ik vaak niet kunnen accepteren, hoe vaak mijn lichaam me in de steek liet en je dan mentaal sterk wilt blijven om het gevecht elk moment dat het zwaar is te willen winnen. Gelukkig is dat mij elke keer gelukt en ik heb helaas heel wat zware periodes moeten doorstaan. Maar hierdoor ben ik gaan zien en beseffen dat ik als persoon steeds meer groeide, al mijn kracht en positiviteit uit zulke moeilijke momenten probeerde te halen en mij dat sterker heeft gemaakt dan ik ooit had gedacht.

Eindelijk heb ik nu na 8 jaar een doel, mijn wens die uit gaat komen.

Een behandeling die mij minimaal 80% kans geeft op herstel.
Ik blijf alles op alles zetten, om deze kans waar te maken!
En ik ben iedereen om mij heen zo ontzettend dankbaar voor hun hulp, steun, liefde en tijd die in mij gestoken wordt!

Dit is een droom van ieder ziek persoon, wat ik iedereen van harte gun.

Mijn doel hou ik vast en het vertrouwen dat er een einde komt aan alle ellende met mijn lichaam, maar toch ben ik mijn ziekte dankbaar voor de persoon die ik ben geworden.

Het heeft veel verdriet, tranen, pijn, energie, doorzettingsvermogen en geduld gekost. Ik heb hier al mijn kracht uitgehaald en ik geloof hierdoor in een mooie toekomst!