Update over Romy

Het is weer even geleden dat ik een bericht heb geplaatst over mijn gezondheid. Dit omdat ik mezelf, maar vooral mijn lichaam de tijd wilde geven om in alle rust verder te herstellen van de Lyme en co-infecties. En mij deels even af te sluiten van social media om de focus volledig op mijzelf te leggen. Dit heeft mij ontzettend goed gedaan en ik kan eindelijk zeggen dat het de betere kant op gaat en mijn lichaam echt vooruitgang boekt!
Zoals de meeste mensen weten is Lyme heel moeilijk te behandelen, maar vooral heel moeilijk om daar helemaal van af te komen. Dit was dus ook het geval bij mij en daarom ben ik voor een tweede behandeling (van 2 weken) terug gegaan naar de kliniek in Mexico. Ik durf zeker te zeggen, dat dit nodig was om mijn herstelproces te laten slagen. Nou is het niet zo dat ik 100% hersteld ben, maar de arts in Mexico kon wel zien dat de Lyme-bacterie en de overige bacteriën die waren gevonden uit mijn lichaam zijn. Daarnaast was het mijn taak om verder te herstellen, zowel fysiek als mentaal. Hierbij heb ik om hulp gevraagd d.m.v. een hele lieve coach, omdat ik voelde dat dat nodig was.
Tijdens dit proces ben ik er ook heel bewust van geworden dat ik -ondanks mijn positieve mindset- in een mentale knoop vast zat, dit heeft ervoor gezorgd dat ik mij niet helemaal gelukkig voelde. Maar vooral veel verwerking van alles waar ik mij de afgelopen jaren doorheen heb moeten slepen. Het was toch wel zwaarder dan ik zelf altijd dacht. Omdat ik altijd positief wilde blijven en van mijzelf wist dat ik sterk genoeg was om alle tegenslagen aan te kunnen. Op een gegeven moment ben ik anders naar mijzelf gaan kijken en zag ik door die positieve, vrolijke Romy, helaas ook veel boosheid, onzekerheid en verdriet. Dat allemaal, omdat ik diep van binnen nooit heb kunnen accepteren dat mijn lichaam zo ziek was. Ik heb er eigenlijk nooit zodanig bij stil gestaan. Altijd als mensen zeiden dat zij het erg voor mij vonden, was ik degene die bleef lachen en deed alsof het wel mee viel. Terwijl ik van binnen huilde.. maar dat wilde ik nooit laten zien. Ik wilde altijd mijn sterke en positieve kant laten zien aan de buitenwereld. Dat heeft helaas ook voor veel onbegrip gezorgd, omdat mensen geen duidelijk beeld kregen hoe het werkelijk met mij ging. Daarnaast zijn er helaas ook genoeg mensen geweest, die uit zichzelf geen begrip toonde, omdat zij zich niet konden inleven in mij en alleen naar de buitenkant keken. En in deze maatschappij heeft iedereen gelijk een vooroordeel op hoe iemand eruit ziet, zonder dat mensen verder kijken naar wie je bent en wat hij/zij meemaakt. Hierdoor ontstaat er zoveel onbegrip.

Maar genoeg over dat. Nu even terug naar het stukje over mijn gezondheid, hoe het er nu voor staat. Na mijn laatste behandeling in Mexico heb ik mij de eerste maand nog redelijk slecht gevoeld lichamelijk. Dit had te maken met de Helicobacter bacterie die opnieuw was gevonden in mijn bloed, deze bacterie zorgt voor heftige maagklachten, zoals een maagslijmvliesontsteking, pijn, misselijkheid en slechte eetlust. En de arts vertelde al dat het heel moeilijk is om dat te behandelen. Daarnaast was er ook te zien in mijn bloed dat mijn lever slecht functioneerde (door Pfeiffer), dat veroorzaakt soortgelijke klachten, extreme vermoeidheid en destijds ben ik ook behoorlijk wat gewicht verloren. Inmiddels ben ik nog steeds geen kilo aangekomen, terwijl ik al ruim 2 maanden veel beter eet als voorheen. Mijn eetlust wisselt nog af en toe, maar is echt wel vooruit gegaan met de tijd.
Het enige waar ik momenteel nog veel last van heb en mij ook nog deels belemmerd in bepaalde bezigheden, zijn mijn nek- en rug hernia. Hiervoor ben ik nog steeds onder behandeling bij een fysiotherapeut en word ik verder onderzocht/geholpen door een pijnarts en orthopeed in het Bravis ziekenhuis. De reden hiervan is omdat ik nog teveel pijnklachten, met uitstraling en tintelingen ervaar in mijn benen. Lang zitten, staan en in bepaalde houdingen liggen maakt deze klachten erger. Sinds kort ben ik op eigen kracht begonnen met dagelijks te wandelen, om het een stuk dragelijker te maken en tegelijkertijd mijn conditie langzaam op te bouwen. Ook ben ik van plan om onder begeleiding te gaan sporten, met de juiste oefeningen voor mijn rug. Maar eerst zal ik binnenkort weer een nieuwe mri scan krijgen en vanuit daar kunnen de artsen beoordelen wat wel en niet gaat qua sport en werk.

Ondanks deze ‘overgebleven’ kwaaltjes ben ik ontzettend blij dat de behandeling in Mexico (van totaal 5 weken) goed heeft uitgepakt voor mijn lichaam en ik al zeker voor 80% ben hersteld. Een hel waar geen einde aan leek te komen, blijkt nu een heel mooi vooruitzicht te zijn wat ik nooit heb durven dromen. Zo heb ik hieruit kunnen leren dat je altijd in jezelf moet blijven geloven. Want er verschijnt altijd een lichtje aan het einde van de tunnel!

Ik wil nogmaals iedereen die mij de afgelopen jaren, maar vooral de afgelopen 2 jaar heeft gesteund en geholpen om een ‘gezonde Romy’ mogelijk te maken enorm bedanken. Er zijn zoveel mooie dingen gebeurd voordat ik de behandeling kon krijgen in Mexico, maar vooral zoveel mooie mensen om mij heen geweest die voor mij door het vuur zijn gegaan om er samen het beste van te maken. Jullie hebben allemaal een speciaal plekje in mijn hart! ❤️